اينست كه اگر موجب اضرار نباشد حرام نيست . ] حديث دوّم : روايتى است كه مرحوم كلينى در كتاب كافى از على بن ابراهيم قمى از پدرش ابراهيم از شيخى [ استاد حديثى ] از شيعيان اهل كوفه نقل كرده : راوى گويد : عيسى بن سقفى [ يا سيفى يا شفقى برحسب اختلاف نسخه‌ها و مجامع حديثى ] جادوگر به محضر امام صادق عليه السّلام شرفياب شد و عرضكرد : فدايت شوم من مردى هستم كه مدتها كارم جادوگرى بوده و در مقابل عمل سحر مزد دريافت مىكردم و با اين پول امرار معاش مىنمودم و با همين پول حج بجا آورده‌ام ، و اينك خداوند به من منّت نهاد و زيارت شما نصيبم شد و ببركت ملاقات با شما متنبه شدم و از كرده‌هايم به خدا توبه نمودم ، حال آيا راهى براى قبولى توبهء من وجود دارد ؟ حضرت صادق عليه السّلام فرمودند : حلّ و لا تعقد ، يعنى توبهء تو اينست كه : سحر و جادوها و گرهها را باز كنى و بگشائى و خود ، گره ايجاد نكنى و ديگران را با سحرت نبندى . « 1 » بعد مرحوم شيخ مىفرمايد : گويا مرحوم صدوق هم در كتاب علل الشرايع « 2 » به همين حديث اشاره دارند ، آنجا كه فرموده : روى انّ توبة . . . يعنى روايت شده . . . كه آن مروىّ همين حديثى است كه ما آورديم . قوله : و ظاهر المقابلة : كيفيت استشهاد به اين حديث : در كلمهء حلّ دو احتمال وجود دارد : الف : مراد از حلّ اين باشد كه سحر و جادو را حلّ كن و بگشاى امّا بوسيلهء دعاها و دواها و آيات قرآنى و نذر و . . .

--> ( 1 ) وسائل الشيعه ج 12 ص 105 باب 25 من ابواب ما يكتسب به ، حديث اوّل . به نقل از كافى ج 5 ص 115 باب صناعات حديث / 7 . ( 2 ) علل الشرايع ج 2 ص 546 ، باب 338 حديث اوّل .